Marian Smit begon haar opleiding aan de Vrije Academie in Den Haag waar zij film studeerde. Gedurende deze periode raakte zij ook geïnteresseerd in schilderkunst. Toen ze aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag ging studeren, liet ze het maken van films rusten en concentreerde zich op schilderen en kunst in de openbare ruimte. Na haar afstuderen in 1990 ontwikkelde haar werk zich in twee richtingen, videokunst en schilderen.

In het schilderen beoefent zij een eigen techniek, de rubberlatex schilderijen. Eigenlijk zijn deze schilderijen een rubberen afdruk van een tekening in een klei tablet. Zij maakt een tekening in de klei en bewerkt het kleitablet zodanig dat het oppervlak een structuur krijgt. Daarna giet zij de vloeibare rubberlatex over het kleitablet. Na stolling ontstaat er een negatieve afdruk van de kleitekening. Deze print bewerkt/beschildert zij met een mengsel van pigment opgelost in vernis en terpentine. Doordat deze oplossing zo vloeibaar is, kruipt het in elke groef en holte van het rubberlatex, waardoor de oppervlakte structuur van de rubberprint wordt benadrukt. De pure pigmenten en het gehavende oppervlak geven een frescoachtige indruk. Het authentieke karakter wordt versterkt door het ambachtelijke en niet helemaal te controleren proces.

Haar videokunst ontwikkelde zich van video installaties naar een meer complexe omgeving,waarin life performance (muziek, dans) de installaties een theatrale draai geven. In zowel haar video installaties als in haar schilderijen staat de mens centraal. De mogelijkheden en onmogelijkheden van het menselijk lichaam en geest zijn een steeds weer terugkerend thema.

Maar ook de prikkels die mensen bij elkaar teweeg brengen. Prikkels die leiden tot genegenheid, tot macht, maar ook tot eenzaamheid en onbereikbaarheid.